Impact stories

Impact 111
Editie 202o: – Ten city: That’s the way love is (19)
 De plaat staat voor mij al die jaren symbool voor hoop en vrijheid, maar zeker nu. Het belichaamt ook de zomer van 1989, een tijd van nieuwe mogelijkheden, toekomstgerichtheid en eerste verliefdheid. Het is een van de weinige platen die mij na 30 jaar een dubbele emotie geeft.. Aan de ene kant laat het mij  elke keer zinken in nostalgie,  maar tegelijkertijd triggert het mij ook met een enorme energie om er weer tegen aan te gaan. Ook staat deze band voor mij voor het nog steeds fantastische acid house, de oervorm van house. Ja, Ten City was er in 1989 vroeg bij. Ten City heeft vanaf vrijwel het begin gebivakkeerd in de lijst en stijgen dit jaar vermoedelijk naar de top 11
Turn up the bass
Wat is er met die plaat? Heel vroeger had je die bandjes van ‘Turn up the bass’ en op het allereerste deel, uit 1989 volgens mij,  steekt een nummer met kop en schouders boven de rest uit. Net zoals vele andere houseliefhebbers in die tijd, doel ik op het waanzinnige ‘That’s the way love is’ van Ten City. De groep bestaat in de 80’s naast boegbeeld Byron Stinglyoorspronkelijk ook uit Herb Lawson,  Byron Burke en bekende house producer Marshall Jefferson. De plaat moet je eind 80’s met een loep in de hitlijsten zoeken, want een grote hit wordt het niet. Het is namelijk de tijd dat Stock, Aitken en Waterman nog net het monopolie hebben in de Top 40, Gerard Joling en Rene Froger nog een nummer 1 scoren en Kaoma dé zomerhit pakt. Eerlijk is eerlijk, wellicht ligt het zeer geringe succes ook aan de radioversie.
Ten City samengeperst op de radio
Deze versie begint met wat strings en komt vrijwel meteen tot de kern. Dat is wel mooi, scheelt ook tijd, maar de dan nog relatief jonge muziekvorm house is dan ook al meer geschikt om het publiek urenlang op de dansvloer te laten dansen. Deze radioversie komt in die tijd bij mij over als een samengeperste versie, hapklare drie minuten zodat hij in in een uur radio past. Nee, de tracks van Ten City en soortgelijke acts zijn wellicht in die tijd nog niet geschikt voor de radio. Het succes zit hem bij Ten City dan ook vooral in de clubs. En juist die clubversie van ‘That’s the way love  is’ verandert voor mij alles. Op dat eerste Turn up the bass’ bandje dat ik kocht eind 80’s.
Steve’Silk’Hurley laat horen hoe het moet
Het nummer heeft op dit bandje namelijk de ‘Deep house/extended’  remix van Steve ‘Silk’Hurley. Dat is toen al een rasechte  pioneer in de house.  Het meesterwerkje van Steve staat nog steeds bekend onder deze naam, al spreekt hij zelf niet graag van deephouse. Hij gelooft in die tijd namelijk niet zo in subgenres en wellicht toont zijn versie van het Ten City nummer dat het beste aan. Hij verbouwt het nummer zo, dat hele volksstammen met het nummer weglopen. Nog steeds. En dat is niet zo gek.
De remix van Steve kent bijvoorbeeld twee briljante momenten. Allereerst is er die geweldige opbouw dat laat horen hoe je snelheid aan een track voegt. Snel achter elkaar wordt er een element toegevoegd en voor je het weet is de plaat binnen een minuut op volle snelheid. Daarna worden de vocalen er geraffineerd ingevoegd en wordt het nummer vocaal steeds verder uitgewerkt.
Briljante Byron
Allemaal als opstap naar het absolute hoogtepunt van het nummer op iets over de vier minuten: de vocale uithaal met het fenomenale stemgeluid van Byron. Vervolgens wordt het nummer langzaam weer afgebouwd en ben je aan het eind zes minuten verder. Daarna draai je het nummer nog een keer. En nog een keer, al is het bijna dertig jaar later.
 Met deze klassieker op zak, is Ten City hedendaags een project van alleen Byron en staat hij naast optredens doordeweeks voor de klas. Het nummer staat op zijn beurt al decennialang in  het in het rijtje met ‘The party’ van Kraze, ‘Can you party’ van Royal House en Stakker Humanoid  van Humanoid. Of was die laatste nou andersom? Maakt niet uit, de heren van Ten City maakten een Acid House track uit het boekje.

Editie 2020:Van Halen – Right now (2)
Ellenlang doordrammen over iets onzinnigs, iets onbelangrijks belangrijk maken. We verspillen zoveel levenstijd aan plannen maken, analyseren, wikken en wegen. Uiteindelijk is spijt over een gemiste kans veel erger dan een benutte kans dat niet volgens plan verliep. ‘Right now’ is sinds de 90’s dan ook een persoonlijke schop onder de reet bij twijfel  Doe het wel of doe het niet.  Maar doe het niet half.  De plaat verstevigde zijn koppositie zeker na mijn eerste parachutesprong in 2015. De sprong uit het vliegtuig, was het ultieme gevoel van vrijheid dat ik nooit eerder en ook niet daarna zo intens heb gevoeld. Zwevend, bijna vliegend, met de wereld als een soort Madurodam draaiend en steeds dichterbij komend onder je, is een ervaring dat je doet beseffen dat je leven zoveel groter is dan deze planeet. Dat elk probleem op micro en macro niveau nog altijd een een nietige druppel is, op die eindeloze kookplaat dat het universum heet.

Editie 2020: Marc Bolan/T-Rex- 20th century boy (56)
Het nummer 20th century boy van T-rex staat in mijn Impact 111 omdat ik altijd in de 80’s en 90’s ben blijven hangen, wars ben van nieuwe techniek en alles beter vond in die tijd. Muziek, de tijdgeest, de maatschappij, het nummer symboliseert de mooiste tijd van mijn leven. Daarentegen zie ik ook een verbondenheid met Marc Bolan, Ook hij haalde nooit zijn rijbewijs..
Marc Bolan, oftewel Mark Feld, wordt als frontman van T-Rex en als boegbeeld van de glamrock al snel een levende legende .  Maar als dode legende en met name door zijn bizarre dood krijgt hij pas echt een mythische status. Een einde dat bijna een lotsbestemming lijkt te zijn. Marc voorspelde namelijk al vaak  dat hij nooit 30 zou worden. Dat klopt en dat komt uit. Op die avond in 1977 en precies twee weken voor zijn 30e verjaardag, komt hij om door een auto-ongeluk.
Dat is nou net op de manier die hij zijn hele leven angstvallig heeft willen voorkomen. Achter het stuur zit dan ook zijn vriendin Gloria Jones. Bolan is namelijk bang om auto te rijden en rijdt nooit zelf. Sterker nog, hij heeft niet eens een rijbewijs. Gloria, die trouwens het origineel van ‘Tainted Love’ opnam en tot een jaar eerder nog lid van de band is geweest, overleeft het ongeluk juist wel.  Ze hoort pas dagen later, in het ziekenhuis en op de dag van Marc’s uitvaart, dat hij is overleden.
Gloria herinnert zich niet veel van de crash, daarom is heel lang het verhaal geweest dat de knal tegen een boom Bolan fataal is geworden. De boom is dan ook  jarenlang vervloekt door de fans, maar een paar jaar geleden kwam een getuige met het werkelijke verhaal. Daarin blijkt dat Marc al vlak voor de knal tegen de de boom fataal gewond raakt.  Hoe dan ook,  die voorspelling van Bolan was wel erg toeval. Of voorgevoel. Ja, dat is een betere formulering. Daardoor ontstond er een mythe van het gevonden magazine in de total-loss Mini waarin Bolan is omgekomen. Er zou een opengeslagen magazine op de achterbank hebben gelegen net met een interview met Pete Townsend dat als kop heeft: “Hope I Die Before I Get Old’…
Ok, als dat waar zou zijn geweest zou dat dat vrij bizar zijn. Net zo bizar dat hij, ondanks angst voor auto’s, het onderwerp veel bezong in zijn nummers en zelfs een aantal auto’s bleek te bezitten. Dus je durft geen auto te rijden, omdat je bang bent een auto-ongeluk te krijgen. Daarom heb je nooit je rijbewijs gehaald, maar je eindigt je leven tegen een boom nadat je een lift hebt gekregen van je vriendin. Karma is dus echt a bitch.
Editie 2020:Patrick Hernandez – Born to be alive (103)
Podiumangst heb ik nooit gehad.  Als vroeg geef ik beroepsmatig  presentaties en trainingen voor een groot publiek en dat is een klein opstapje naar karaoke. Vertaald lijkt het heel wat (‘leeg orkest’) maar ik blijf het jarenlang een infantiel, maar stiekem leuk tijdverdrijf vinden. Deze plaat van Patrick Hernandez staat maar om een reden in de Impact 111:  bar Tequila in Antiqua. Daar dook plots de plaat van Patrick Hernandez op. Werd weer eens tijd, want de plaat was – na vorige eeuw een hit te zijn geweest, een beetje in de vergetelheid geraakt.. Dus 30 jaar later beleefde de plaat in Guatemala, een revival. Op een avond galmde daar de plaat door het café, met mij als zanger. Zelfs de lokale bevolking ging mee met het nummer Door middel van deze karaoke groeide de plaat uit tot een van de vele legendarische momenten in dat verre Midden-Amerika van 2009. .
Patrick Hernandez had het niet beter kunnen doen.  Of eigenlijk wel, maar die zat op dat moment vermoedelijk koeien te houden in Frankrijk. Ja, dat was de carrière switch van Patrick, nadat in 1976 zijn toenmalige groep Paris Palace Hotel uit elkaar ging. Daar lag niemand wakker van, want de groep had nog niet eens een album uitgebracht. Leuk en aardig, maar de stofwolken van zijn koeien deden ondertussen dat ene nummer verstoffen dat al op de spreekwoordelijke en hoogste plank bij hem thuis lag. En zonder producer Jean Van Loo had het er nog steeds gelegen.
Het was namelijk Jean die het nummer opmerkte nadat hij Patrick had gevraagd om een paar nummers in te zingen. Patrick pingelde het nummer tussen de opnames door en Jean gooide er vervolgens een beat door heen. Dat moest een discoklassieker worden, dachten beide heren. In Frankrijk liep niemand warm voor het nummer, dus gingen ze het proberen bij buurman Italië. Dat was de trigger en aan het eind van het jaar had Patrick een platencontract bij CBS in Frankrijk. Daar hoorde natuurlijk ook een tour bij en zo stond hij avond na avond op het podium met ene Madonna Ciccione als achtergrondzangeres. die in Moeskroen nog steeds een toeristische attractie is.
Maar goed, meer dan 30 jaar later, hangt Patrick de Ben Cramer uit en stond ik het nummer in een bar in Guatamala te zingen met de grootste backingvocals groep die ik kon hebben, mijn reisgroep en lokale bevolking. Ach, reisverhalen blijven voor de persoon zelf natuurlijk het leukst, maar soms zijn ze zo boeiend, dat ze even apart moeten neergeschreven. Deed ook mijn reisleidster Nicole. Zij schreef haar mooiste belevenissen (waaronder deze bijzondere reis) op en bracht het later als boek uit. Dus deze  plaat staat bij mij voor: verstand op nul, dansen like nobody’s watching en jezelf niet zo serieus nemen,  dan kent een comfortzone geen grenzen.

 


Editie 2020:White Lion – Cry for freedom (109)
Freedom is paramount. Mijn lijfspreuk. Reagan zei het ooit al: ‘You and I have the abilty, the dignity and the right to make our own decisions and determine our own destiny.’ Daar denk ik sterk aan, als ik in 2010 op het dakterras zit van een hotel, op de rand van Oost-Berlijn. Vanaf deze plek kun je door het straat en -stadslicht nog steeds een duidelijk onderscheid maken tussen oost en west. Als een soort zichtbaar litteken, van de stil gevoerde oorlog om vrijheid. Het is muisstil op deze plek en daarom hoor ik in de verte dit nummer. Heel toepasselijk en ik weet op de dag van vandaag niet waar het precies vandaan kwam en waarom. Het maakt dat moment in ieder geval indringend. Het nummer is sindsdien altijd verbonden met mijn van jongs af aan grote historische interesse voor de DDR.. Het wordt tevens voor mij inspiratie om een eigen videoclip te maken waarin chronologisch de lange strijd van de inwoners van Berlijn naar vrijheid wordt belicht.
Want zittend hier, was dit voor kort nog het  symbool (en ook de ultieme hoofdprijs) van de Koude oorlog. West-Berlijn is in die tijd een zeldzame oase van vrijheid, omringd door de kille DDR. Dat weer geleid door de nog killere Sovjet marionetten Ulbricht en Honecker. Dit ‘arbeidersparadijs’ ontstaat amper vier jaar na WO II, waarin juist de ultieme strijd om vrijheid was gevoerd.  Ja, dat is inderdaad bizar, want de uit de puinhopen van WOII opgerichte DDR, heeft echt helemaal niets met vrijheid te maken.  Met de zware greep van de regering op alle aspecten van het leven en met de Stasi de grootste geheime dienst ter wereld overal op de loer, ontstaat er al snel een situatie dat zelfs een naast familielid je kan verraden. Want dan ben je een goed burger, en krijg je privileges.
De zelfbenoemde socialistische heilstaat, wordt het paradepaardje van de Sovjet Unie. Met zogenaamde gelijke kansen voor iedereen, is het in werkelijkheid een naargeestige totalitaire staat. Het kent echter één vrije enclave, West-Berlijn. En daar arriveert President Kennedy in juni 1963., zo’n twee jaar na de bouw van de muur (en vijf maanden voordat hij wordt vermoord). Als hij de muur aanschouwt, is hij oprecht emotioneel. In 1961 is deze waanzin in een nacht begonnen met een rol prikkeldraad en zijn complete families sindsdien direct gescheiden van elkaar, Achter de inmiddels metershoge muur, hebben de ingesloten bewoners van West-Berlijn met zijn komst weer hoop en zeer hoge verwachtingen. Met deze druk voelend,  kijkt hij zijn speech nog een door en vindt hij het uiteindelijk best mager waar zijn eigen tekstschrijvers mee aan komen.
Zij hebben namelijk juist een uiterst voorzichtige tekst geschreven, vooral bedoeld de spanningen met de Sovjets niet te verergeren of te vergroten. Kennedy zucht heel diep en vindt de tekst niet acceptabel. Dus schrijft hij vervolgens de historische speech zelf  maar. Daarin spaart hij juist het communisme zeker niet Zijn uitgangspunt in de speech wordt de uitspraak ‘Ik ben inwoner van Rome’. Dat was in het Romeinse rijk een uiting van trots. Zo komt hij hiermee met de beroemde zin ‘Ich bin ein Berliner’. Kennedy zegt in die eigen geschreven, en (nog steeds) legendarische speech bij de Berlijnse Muur wijze dingen en waar het op staat. ‘Freedom is indivisible, and when one man is enslaved, all are not free.’ Over de muur zegt hij: ‘For it is, as your Mayor has said, an offense not only against history but an offense against humanity,’ Spijker. Kop. Want nooit meer, zeggen we tegen elkaar na WO II. Vrijheid moet bewaakt worden. Maar vervolgens wordt er een muur om heen gezet. Dat rijmt niet met het doel, en is historisch fout.  Toch lijken we er maar niet van te leren,

Editie 2020:Lemmy Kilmister- Stand by me (17)
Oudejaarsavond 2015. Tijd voor reflectie, In die tijd had ik de traditie om in het laatste uur van het jaar  het ‘dead artists’lijstje te draaien. Inconische songs van artiesten dit achterblijven in het betreffende jaar. Terwijl de laatste galmen van deze plaat wegebben, naderen we 2016.  Achteraf gezien een compleet muzikaal rampjaar dat de halve 80’s wegvaagde.. En Lemmy haalde net dat jaar niet, hij bleef achter in 2015.. Hij ging nog net pop grootheden als David Bowie, George Michael en Prince voor, die op dat moment mety klinkende champagneglazen  hun verwachtingen voor het nieuwe jaar vaststelden  Lemmy, was dus ook hierin een echte voorganger,
En met deze uitvoering van dat stokoude nummer deed hij niet alleen in 2015 het licht uit, maar hij blaast dit jaar ook het origineel van Ben E. King uit de Impact 111. De uitvoering van Lemmy op die avond, oorspronkelijk opgenomen in  2010, staat zeker voor mijn definitieve muzikale terugtocht naar oudere decennia. Dat omdat ik de muziek van de het afgelopen decennium net zo oppervlakkig vind als de bijhorende generatie. Buiten dat. is het nummer al heel lang voor mij aan al die situaties verbonden, waarin ik kon rekenen op mensen uit mijn omgeving. Die wel de moeite nemen om te vragen hoe het echt gaat. Oprecht willen helpen, Het nummer van Lemmy of de originele hit van Ben, is dan ook voor mij symbool voor dat je in de ergste tijden, kunt rekenen op je ínner circle’.  Dit jaar zijn de meeste mensen voor mij door die APK gekomen. Je weet dat je op hen rekenen.. Maar op enkelen helaas niet, en ze weten zelf wel wie ik daarmee bedoel. ..

Editie 2020: Earth and Fire – Weekend (108)
Simpel. Dit is mijn eerste muzikale herinnering. Daarmee behoort de plaat tot een select gezelschap dat na binnenkomst echt zeker is van een plaats in de Impact 111 elk jaar.  Hoe laag ook de positie, het nummer keert elk jaar gewoon weer terug, Deze groep heeft met dit nummer naast U2, dan ook alle edities van de Impact 111 meegemaakt. We schrijven april 1980. Een regenachtige lentedag. Op dat moment ben ik vier jaar als deze plaat op de radio wordt gedraaid.  Ook toen al had ik een bloedhekel om door de regen naar iets toe te gaan, dus mijn enthousiasme was iets getemperd.  Exact na de laatste galmen van deze plaat scheen plots de zon door, werd het droog en ging ik met mijn vader op stap. Door de wijk stappend met iets te grote laarzen, trots naast mijn vader. Meteen het eerste vader-zoon moment dat ik mij herinner en koester, vooral gezien de zeer korte tijd die ik daarna nog met hem mocht beleven

Editie 2020: David Bowie – Heroes (3)
Het nummer ‘Heroes’ is voor mij Berlijn. De plaat is opgenomen in Berlijn, gaat over Berlijn en het symboliseert ook mijn persoonlijke en hechte band met Berlijn. Daarnaast  symboliseert het tevens de drang naar vrijheid door de meesterlijke opbouw. Dit nummer heeft al decennia een bijna magische aantrekkingskracht op mij en alleen daarom al staat het tig jaar terecht en trots in de Impact lijst. Toch maakt ‘mijn persoonlijke volkslied’ pas echt veel vaart in de Impact 111 sinds de editie van 2017
Op een koude zaterdagmorgen in januari van dat jaar, loop ik in de ruimten waar deze plaat is geboren. In de HansaTon studio. Op die morgen hoor ik de meest pure versie van het nummer op de plek waar het nummer is opgenomen, zit ik achter David’s piano terwijl ik geen noot kan spelen, zit ik gedreven op de bank waar David zat te relaxen en sta ik zonder het eerst te beseffen op dezelfde plek bij het raam, waar David ooit zijn inspiratie heeft gevonden voor dit meesterwerkje. Op dat moment nog met uitzicht op de Muur, hedendaags een woningcomplex. Beton is weer beton geworden, maar de Muur en met name de val, heeft alles met vrijheid te maken. iets wat deze plaat nog steeds symboliseert en uitdraagt. Iets wat ik zelf uitdraag. Het is mijn levensfilosofie, En niet alleen het nummer Heroes zelf, maar ook de plaats Berlijn staat voor mij voor vrijheid.
Zeker in een jaar waarin 75 jaar vrijheid voor ons gevierd had moeten worden, na een strijd waarin Berlijn decennia de frontlinie was.  Heel symbolisch is achteraf mijn meest recente bezoek aan Berlijn in  november 2019 geweest. Net ten tijde van de festiviteiten rond 30 jaar verdwijnen van de Muur. In die dagen, heb ik bewust het gevoel van de DDR opgezocht, Zo heb ik onder anderen gedurende mijn gehele verblijf verbleven in een voormalige Honneckerflat of en heb ik vaak urenlang rondgedwaald in het troosteloze uiterste oosten van Berlijn. Net als David, leverde dat heel veel nieuwe inspiratie voor mijn latere werk op. En in het regenachtige en koude Berlijn, besef ik des te meer dat de DDR de mensheid wederom heeft laten zien dat vrijheid kwijtraken heel simpel en snel kan gaan,.dat de meerderheid dat te laat realiseert en dat het terugwinnen altijd een strijd van veel langere adem is. Geschiedenis herhaalt zich leren we al vroeg, maar die les kan niet te vaak genoeg worden herhaald. Koester je vrijheid.

Editie 2020: The Ark – It takes a fool to remain sane (11)
De nummer 11 uit de Impact 111 heeft altijd even speciale aandacht. Muzikaal kan er over de nummer-11 notering van dit jaar worden gezegd dat het uitblinkt in een krachtige tekst en een waanzinnige opbouw.. Maar mijn ‘tweede persoonlijke volkslied’ staat voor mij al sinds de release  al symbool voor tegen de massa in gaan, geen grijze muis en meeloper zijn, Net die andere weg inslaan. mijn eigen weg gaan. Kritisch zijn. Het staat voor achteraf gelijk krijgen, daar geen genoegdoening in hebben, maar wel iets zien veranderen.
Het nummer symboliseert mijn  plek op de tribune van Circus Aarde. Vanaf die plek aanschouw ik een piste waarin men met kuddegedrag elkaar na doet, kritiekloos alles aanneemt, geen vragen stelt bij het waarom en wat er wordt gezegd. Waarin geen wanklank te horen is  over wat een bepaalde gebeurtenis van grote impact op sociaal, economisch en maatschappelijk niveau maakt. Niet verder kijken dan de rokende puinhopen die voor hen ligt. Waarin het grote publiek met een voor hen gecreëerd, eenzijdig beeld, oogkleppen op en starend naar hun telefoon, vooral krampachtig niet uit de pas willen lopen.  Zij zijn de werkelijke artiesten. .
Digiprove sealhands off this content © 2021 m v