Freedom is paramount

Geplaatst op
Freedom is paramount. Mijn lijfspreuk. Reagan zei het ooit al: ‘You and I have the abilty, the dignity and the right to make our own decisions and determine our own destiny.’ Daar denk ik sterk aan, als ik in 2010 op het dakterras zit van een hotel, op de rand van Oost-Berlijn. Vanaf deze plek kun je door het straat en -stadslicht nog steeds een duidelijk onderscheid maken tussen oost en west.  Als een soort zichtbaar litteken, van de stil gevoerde oorlog om vrijheid. Het is muisstil op deze plek en daarom hoor ik in de verte dit nummer van White Lion. Heel toepasselijk en ik weet op de dag van vandaag niet waar het precies vandaan kwam en waarom. Het maakt dat ene moment in ieder geval indringend. Het nummer symboliseert sindsdien mijn van jongs af aan grote historische interesse voor de DDR. Net als zo vaak, geeft Berlijn mij daarna inspiratie. Op basis van dit nummer maak ik een eigen videoclip waarin chronologisch de lange strijd van de inwoners van Berlijn naar vrijheid wordt belicht.
Kille DDR
Want zittend hier, was deze stad  voor kort nog het symbool (en ook de ultieme hoofdprijs) van de Koude oorlog. West-Berlijn is in die tijd een zeldzame oase van vrijheid, omringd door de kille DDR. Dat weer geleid door de nog killere Sovjet marionetten Ulbricht en Honecker. Dit ‘arbeidersparadijs’ ontstaat amper vier jaar na WO II, waarin juist de ultieme strijd om vrijheid was gevoerd.  Ja, dat is inderdaad bizar, want de uit de puinhopen van WOII opgerichte DDR, heeft echt helemaal niets met vrijheid te maken. Met de zware greep van de regering op alle aspecten van het leven en met de Stasi als een van de beruchtste geheime diensten ter wereld overal op de loer, ontstaat er al snel een situatie dat zelfs een naast familielid je kan verraden. Want dan ben je een goed burger, en krijg je privileges.
De zelfbenoemde socialistische heilstaat, wordt het paradepaardje van de Sovjet Unie. Met zogenaamde gelijke kansen voor iedereen, is het in werkelijkheid een naargeestige totalitaire staat. Het kent echter één vrije enclave, West-Berlijn. En daar arriveert President Kennedy in juni 1963., zo’n twee jaar na de bouw van de muur (en vijf maanden voordat hij wordt vermoord). Als hij de muur aanschouwt, is hij oprecht emotioneel. In 1961 is deze waanzin in een nacht begonnen met een rol prikkeldraad en zijn complete families sindsdien direct gescheiden van elkaar, Achter de inmiddels metershoge muur, hebben de ingesloten bewoners van West-Berlijn met zijn komst weer hoop en zeer hoge verwachtingen. Met deze druk voelend,  kijkt hij zijn speech nog eens door en vindt hij het uiteindelijk best mager waar zijn eigen tekstschrijvers mee aan komen.
Offence against humanity
Zij hebben namelijk juist een uiterst voorzichtige tekst geschreven, vooral bedoeld de spanningen met de Sovjets niet te verergeren of te vergroten. Kennedy zucht heel diep en vindt de tekst niet acceptabel. Dus schrijft hij vervolgens de historische speech zelf  maar. Daarin spaart hij juist het communisme zeker niet Zijn uitgangspunt in de speech wordt de uitspraak ‘Ik ben inwoner van Rome’. Dat was in het Romeinse rijk een uiting van trots. Hij egt hiermee de basis voor de de beroemde zin ‘Ich bin ein Berliner’. Kennedy zegt in die eigen geschreven, en (nog steeds) legendarische speech bij de Berlijnse Muur, wijze dingen en waar het op staat. ‘Freedom is indivisible, and when one man is enslaved, all are not free.’ Over de muur zegt hij: ‘For it is, as your Mayor has said, an offense not only against history but an offense against humanity,’ Spijker. Kop. Want nooit meer, zeggen we tegen elkaar na WO II. Vrijheid moet bewaakt worden. Maar vervolgens wordt er een muur om heen gezet. Dat rijmt niet met het doel en is historisch fout.  Think about it,
Geschiedenis herhaalt zich
Zeker na een jaar waarin 75 jaar vrijheid voor ons gevierd had moeten worden, na een strijd waarin Berlijn decennia de frontlinie was.  Heel symbolisch is achteraf mijn meest recente bezoek aan Berlijn in  november 2019 geweest. Net ten tijde van de festiviteiten rond 30 jaar verdwijnen van de Muur. In die dagen, heb ik bewust het gevoel van de DDR opgezocht, Zo ben ik onder anderen gedurende mijn gehele verblijf verbleven in een voormalige Honneckerflat en heb ik vaak urenlang rondgedwaald in het troosteloze uiterste oosten van Berlijn. Net als David Bowie in de 70’s, leverde dat heel veel nieuwe inspiratie op. En in het regenachtige en koude Berlijn, besef ik des te meer dat de DDR de mensheid wederom heeft laten zien dat vrijheid kwijtraken heel simpel en snel kan gaan, dat de meerderheid dat te laat realiseert en dat het terugwinnen altijd een strijd van veel langere adem is. Geschiedenis herhaalt zich, leren we al vroeg op school, Maar die les kan niet vaak genoeg worden herhaald.  Koester je vrijheid.

 

Digiprove sealhands off this content © 2021 m v