Snapshot 2001: ‘No Hay Bando, there is no band’

Geplaatst op
In deze snapshot een film met een van de beste filmscènes ooit, Mulholland Drive. Maar de film is zoveel meer. Het is de uiterste verwarring, eigen interpretatie en voortdurend een-tweetje met de kijker. Het zou eigenlijk begin 90’s het tweede seizoen van Twin Peaks worden, wordt in 2001 een volledige film, en staat nu bij verschillende filmcritici (o.a. de BBC in 2016) te boek als  de beste film van deze eeuw. Het is hedendaags nog steeds een van de meest besproken films waar de interpretaties ver over uiteenlopen. .

De grote droom

Aan de andere kant is het publiek het volledig eens met elkaar dat regisseur David Lynch een meesterwerkje heeft afgeleverd. Sluit ik mij bij aan. Het plot draait kort samengevat om Betty (Naomi Watts), een naïef meisje van het platteland dat aankomt in Los Angeles om het daar te gaan maken in Hollywood. Daar kruist haar weg met Rita (Laura Harring), die illegaal en met geheugenverlies in het huis van Betty’s tante bivakkeert. Ze heeft een ongeluk gehad op de weg Mulholland Drive en dat  is alles wat ze weet. Net als de kijker, want Lynch maakt er niet bepaald een popcornfilm van.

Dreigende cowboy

De film sleurt de kijker daarna mee in een droomwereld en van wie deze is, wordt stukje bij beetje duidelijker als een regisseur in het verhaal van hogerhand (filmbazen, maffia) wordt gedwongen om een bepaalde actrice te kiezen voor de hoofdrol van zijn nieuwste film. Op de avond voor de casting, ontmoet hij een mysterieuze cowboy zonder wenkbrauwen die hem waarschuwt. Hij legt het simpel uit.
Als de regisseur de cowboy na de casting nog een keer tegen komt, dan heeft de regisseur de verkeerde keuze voor de actrice gemaakt. Het is op het eerste oog een surrealistische scene. De volgende dag maakt de regisseur met zijn beroemde oneliner ‘She is the one’, zijn keuze. De dreigende woorden van de cowboy blijven nagalmen. Opmerkelijk is dat ik bij de tweede keer kijken ontdekte  dat de personages uit de eerste verhaallijn allemaal later nog een keer opduiken in de parallel lopende verhaallijnen.  Behalve de cowboy.

No Hay Bando, there is no band

Of de keuze van de regisseur uiteindelijk de goede is en waarom hij die keuze maakt, kun je dan ook op twee manieren uitleggen. Of in twee verhaallijnen, zoals Lynch doet. En daar overheen je eigen interpretatie, het houdt niet op. Maar deze bijzondere sleutelscène is zeker een van de vele subtiele aanwijzingen die Lynch is een verhaal heeft geplaatst. Een verhaal dat op het eerste gezicht volledig door elkaar lijkt te lopen, een soort Pulp Fiction.
Maar daarna lijkt alles samen te komen in Club Silenzio. Want Rita, inmiddels vriendin en huisgenoot van Betty, schreeuwt deze naam in haar droom. Betty is hierdoor getriggerd en denkt hierin een aanwijzing te vinden voor Rita’s nog steeds mysterieuze verleden. Ze gaat samen met Rita naar een nachtclub met deze naam en daar ontvouwt zich een indringend optreden. Met de strekking, ‘No hay  bando’ ( Er is geen band) vertelt de ceremoniemeester dat alles illusie is, dat alles is opgenomen. Niets is echt.

Deze subtiele verwijzing naar Hollywood, leidt tot een van de mooiste scenes uit de recente filmhistorie, in de context van de gehele film, nog mooier. Het draait om het optreden van zangeres Rebekah del Rio. Zij is in real life trouwens ook zangeres die ooit een auditie voor David doet met een Spaanstalige a capella versie van Roy Orbison’s ‘Crying’. David besluit deze geweldige opname voor Mulholland Drive te gebruiken en toepasselijker kan het niet.
De scene is meteen de volledige kanteling in de film, waarna heel veel duidelijk wordt. Zonder niets te verraden, en met het oog op mijn eigen interpretatie, kun je stellen dat het verhaal letterlijk en vooral figuurlijk een desillusie is. Dat wordt gemarkeerd door een van de heftigste filmeindes ooit, die nog heel lang tot nadenken zet. Bij deze film is meerdere uitleg mogelijk, soms een hele goede, maar aan het einde blijft het je eigen interpretatie.

 

Digiprove sealHands off! © 2021 m.j. v