Column: Comfortzone has no boundaries

Posted on
Mensen vragen wel eens, ‘jij bent so into muziek, zing jij zelf wel eens?’ Dan antwoord ik dat die periode al achter mij ligt.  Ja, ik was jaren geleden een fervent karaoke-zanger en ik was best goed. Nee, mijn show er om heen eigenlijk, maar dat maakt niet uit. Show is de strik om het pakketje en legendarisch is mijn optreden in Mexico in 2009.
Kijk, zingen voor een publiek heeft alles met comfort te maken. Als de sfeer goed is en een deel van het publiek al bekend is met je zangkunsten, dan kan iedereen zingen in het openbaar.  Maar ik vind wel een voorwaarde dat je de tekst een beetje kent.  Die les leerde ik al vroeg. Op de lagere school eigenlijk.
Gewauwel en niet bestaande woorden
Daar ontstond als grap een soort soundmixshow.  Elke vrijdagmorgen, voor de middagpauze en als een soort opstap naar het weekend, zingen in die tijd drie klasgenoten met een nummer mee. De rest van de klas stemt door de beste performer 3 punten te geven en de minst goede performance 1 punt. Ik probeer het wekenlang uit te stellen, maar ook ik ben aan de beurt.
Met een cassettebandje waarop ook dat nummer van Rick Astley staat, ga ik die vrijdag naar school. Maar voorbereiding is alles en mijn optreden ontaard in een soort gewauwel waar ik ter plekke ook nog eens woorden toevoeg aan de Engelse taal. Creatief, dat zeker,  maar veel klasgenoten vonden ‘die ander nét iets beter’ . Wel complimenten voor mijn show erom heen.
Quilty pleasure
Podiumangst heb ik nooit gehad.  Later geef ik beroepsmatig  presentaties en trainingen voor een groot publiek en dat is een klein opstapje naar karaoke. Vertaald lijkt het heel wat (‘leeg orkest’) maar ik blijf het ook daarmee jarenlang een infantiel, maar stiekem leuk tijdverdrijf vinden. Met één hoofdregel, ken je tekst. Ook al wordt het met grote letters voor je neus geprojecteerd.
Optreden in Mexico
Als ik jaren later in cafe ‘Teguila’ in Mexico de kans krijg om de spotlights  te betreden, weeg ik het snel af. Op een deel van mijn reisgroep na, kent niemand mij hier. Geweldig, nu nog een heel makkelijk nummer. Heel veel Abba blabla… ah, ‘Born to be alive’ van Patrick Hernandez is ideaal. Dit wordt  mijn show.
Met voorkennis van de plaat, doe ik strak de zelf verzonnen pasjes, ondertussen zing ik stug door. Of ik in de microfoon wel goed te verstaan ben op dat moment blijft ook achteraf een raadsel. Feit blijft wel dat de Mexicanen als een soort achtergrondkoor meezingen en mijn reisgroep meedeint. Ik gooi er in tegenstelling tot Patrick in de 70’s nog een leuk dansje tegenaan en over het optreden wordt nog steeds over nagepraat.
Dus neem van mij aan:  verstand op nul, dansen like nobody’s watching en jezelf niet zo serieus nemen,  dan kent een comfortzone geen grenzen.

 

Digiprove sealCopyright beveiligd door Digiprove © 2020 m v

Geef een reactie